Rescura-Bleijenberg maakte zo'n acht jaar geleden binnen korte tijd naam door de ontwikkeling van een bijzonder digitaal systeem dat bij traditionele restauraties werd ingezet. Na projecten als de restauratie van het Concertgebouw en het Amsterdams Centraal Station met groot succes te hebben afgerond, is Rescura betrokken bij de schilderswerkzaamheden in Theater Tuschinski onder de bezielende leiding van Teun Bleijenberg.

'De computer is voor ons een gereedschap, een hulpmiddel om iets tot stand te brengen. In Tuschinski bijvoorbeeld, zijn zeer veel sjabloonachtige schilderingen toegepast. Daarom leggen we ieder aspect van de gehanteerde vormen, de maatvoeringen en de kleuren digitaal vast. Met behulp van digitale verwerking kan de vormgeving dan exact worden overgezet naar sjablonen.
Er wordt wel eens gesuggereerd: bij Rescura kunnen ze niet restaureren, ze hebben computers nodig. Maar om je in te laten met moderne technieken die toepasbaar zijn in de traditionele ambachten, zul je eerst het totale vak moeten beheersen.'

Supervisie vanaf een wolk

'In Theater Tuschinski hoop ik, net als bij elk project, dat we zo min mogelijk gebruik hoeven te maken van de digitale techniek. Zodra we delen authentiek vinden, gaan we absoluut niet over tot het zetten van nieuwe vormentaal en nieuwe kleuren, dan gaan we restaureren. Maar waar het bijvoorbeeld het plafond van de Grote Zaal betreft, dat geheel gereconstrueerd moet worden, spreek je over een spectaculaire tijdwinst en geldwinst door het gebruik van dit moderne systeem.
Tijdens de voorbereidingen zijn we op vele verrassingen gestuit. Het theater is net een toverbal, als je likt komt er een andere kleur tevoorschijn. In drie periodes zijn belangrijke wijzigingen aangebracht: in 1921, 1931 en in 1936. Wat daarvan nu tevoorschijn komt is dermate hoog van kwaliteit dat het een groot feest is. Binnen nu en veertien dagen bepalen we hoever we gaan met restauratie. In dit geval proberen we te zoeken naar beeltenissen uit Abraham Tuschinski's glorieperiode.
De persoon Tuschinski heeft me enorm gegrepen: de kracht, de energie die van die man is uitgegaan om zoiets tot stand te brengen. Dat wij hier tachtig jaar later mogen beslissen om zijn ideeën hier terug te zetten, vind ik heel bepalend. Ik weet ook zeker dat hij met ons meekijkt op een wolkje en angstvallig afwacht wat onze beslissingen zijn.
Het is een absolute eer om hier te mogen werken.'

Dit artikel is eerder verschenen in Projekt+, (c) Jesse Goossens, 2001