Vier personen bewegen in hetzelfde ritme. Ze vormen een eenheid, tot langzaam duidelijk wordt dat één jongen beter is dan de rest. Als een van de dansers een radslag maakt, slaat hij er drie. Staat een meisje een paar seconden op haar handen? Hij wandelt op zijn handen het hele podium over.

Al snel hebben de andere drie er genoeg van. De jongen wordt buitengesloten.

‘Ik hoef mijn best niet te doen of ik ben al de beste,’ legt de jongen aan het publiek uit. Moet hij zich dan anders voordoen? Net doen alsof hij minder hoog kan springen, minder hard kan rennen, minder goed kan dansen dan in werkelijkheid? Nee, dat kan niet, want dan zou hij ook ongelukkig worden.

Toch is bijna niets zo moeilijk als jezelf zijn, helemaal zijn wie je bent: laten zien wat je kunt, laten merken wat je voelt en zeggen wat je denkt. En daar gaat Tegentijd over.

Drie jongens en één meisje vertellen hun verhalen. Het is gevaarlijk om te tonen wie je bent. Een jongen die zich sierlijk als een balletdanser over het podium beweegt, wordt het mikpunt van spot. De anderen proberen hem onderuit te halen. Eerst onopvallend, alsof ze hem per ongeluk aanstoten of pootje haken. Maar het wordt steeds ruwer. Ze slaan, schoppen, krabben, trappen, en laten uiteindelijk de jongen voor dood achter.

Iedereen wil bij de groep horen, geliefd zijn bij zoveel mogelijk mensen. Dat proberen de vier dansers ook. Ze scheppen op over hun talenten. Het meisje is de mooiste van haar hele familie. Een jongen heeft de sterkste benen, een ander kan het beste zingen.

Eén jongen doet niet mee aan deze opschepperij: ‘Ik hoef alleen maar te ademen,’ zegt hij. ‘Want ik ben, en dat is voor mij genoeg.’

Met hun lichamen laten de dansers zien hoe ze strijden met hun anders-zijn. Schokkend is het om te zien hoe een jongen, in zijn eentje, kan laten zien hoe het voelt in elkaar geslagen te worden. Terwijl er niemand anders op het podium is, krijgt zijn lichaam de ene trap na de andere te verwerken. Een ander is verlaten door zijn vriendin. Op een soort oerkreet schreeuwt zijn lijf het uit: zijn ledematen draaien alle kanten op alsof iets in hem geen uitweg kan vinden.

Maar het allermooist zijn de dansen tussen de solo’s door. Daar is te zien hoe het leven kan zijn. Met zijn vieren beginnen ze met dezelfde beweging, waaruit ieder zich op zijn manier losmaakt en zijn eigen weg volgt. En die vier verschillende dansen vormen zo’n prachtige eenheid dat je weet dat het kan: jezelf zijn, ook in een groep.

copyright: Jesse Goossens / Lemniscaat, 2003

Deze tekst komt uit het rijk geïllustreerde Dit is Theater.
Lemniscaat, 2003
ISBN: 90 5637 565 2