Het is eind jaren zeventig. Een popgroep, The Bee Gees, schrijft de muziek voor een musicalfilm. De stijl? Disco. De hoofdrolspeler? John Travolta. De look? Wijde pijpen, plateauzolen en puntige kragen.

De film, Saturday Night Fever, slaat in als een bom en bepaalt jarenlang het beeld van discotheken over de hele wereld.

In de eenentwintigste eeuw wordt het verhaal weer uit de kast getrokken, in het Nederlands vertaald en op het podium gebracht. Opnieuw met een mega-effect. Een complete seventiesrevival: ‘Stayin’ Alive’ en ‘Night Fever’ kan iedereen van begin tot eind meezingen.

Tony Manero komt uit een arm Italiaans immigrantengezin in Brooklyn. Zijn vader zit zonder werk en Tony verdient de kost in een verfwinkel.

Om aan zijn armzalige leventje te kunnen ontsnappen, gaat Tony zo vaak hij kan met zijn vrienden naar de discotheek 2001 Odyssey. Piekeren lost niets op, weet Tony, er is één antwoord op alle ellende, en hij zingt: ‘Zet die dingen uit je kop, gauw. You should be dancing!’

Alle meisjes worden wild van de jongen die zo goed danst. Maar Tony heeft al een meisje op het oog: Stephanie Mangano, een nuffig grietje uit Manhattan dat kan dansen als de beste. Ze vindt dat Tony geen klasse heeft; toch stemt ze er uiteindelijk mee in om met hem aan de Grote Danswedstrijd mee te doen.

Een vriend van Tony, Bobby, heeft zich intussen in de nesten gewerkt. Zijn vriendin is onbedoeld zwanger geraakt. Hij komt om raad bij Tony, maar die is veel te druk met zijn dansen. ‘Niemand heeft nog tijd,’ zingt Bobby wanhopig, ‘maar je moet het kwijt, en dat doet pijn: je ziet dat je vrienden je vrienden niet zijn.’

Tot diezelfde conclusie is ook Stephanie gekomen, die door haar oudere minnaar in de steek is gelaten. ‘Wat je ook doet, je blijft alleen. Iedereen gaat uiteindelijk weg,’ zingt ze vol verdriet.

Maar tijdens de grote wedstrijd groeien Tony en Stephanie in hun dans naar elkaar toe. Tony schittert in zijn witte pak, Stephanie floreert in haar witte jurk, en ze winnen. Toch kon iedereen zien dat een ander danspaar nóg beter was. De discriminerende jury wilde de prijs alleen niet geven aan een stel Portoricanen.

Als Tony hun dansprijs aan deze Portoricaanse dansers geeft, gaat Stephanie woedend weg.

Vanaf dat moment loopt alles uit de hand. Tony gaat met zijn vrienden naar een brug, waar Bobby, overmoedig in zijn wanhoop, toeren uithaalt op de leuning. Hij verliest zijn evenwicht en stort neer – dood.

Tony pakt zijn biezen en gaat naar Manhattan, naar Stephanie. Na enige aarzeling laat ze hem binnen. Als hij vertelt wat er gebeurd is, besluiten ze beiden een nieuw leven in Manhattan te beginnen. Als vrienden.

En weer klinkt een lied dat iedereen, in het Engels, uit zijn hoofd kent: ‘How deep is your love’.

copyright: Jesse Goossens / Lemniscaat, 2003

Deze tekst komt uit het rijk geïllustreerde Dit is Theater.
Lemniscaat, 2003
ISBN: 90 5637 565 2