Er loopt een meisje het toneel op. Ze stelt zich voor: ‘Hallo, ik ben Carice van Houten en ik ben 24 jaar.’ Carice speelt het koor in deze voorstelling. Zij zal tussen de bedrijven door uitleggen hoe het zit.

De Opvoeder wijst een jongen met dreadlocks op een kaart van Griekenland die boven het podium hangt. ‘Orestes,’ zegt hij, ‘dat is jouw land.’ Orestes is als kleine jongen door zijn zusje Elektra aan de Opvoeder meegegeven. Hun moeder heeft namelijk hun vader vermoord en Elektra was bang dat Orestes de volgende zou zijn. Nu is Orestes oud genoeg om terug te keren naar Griekenland en wraak te nemen. Hij moet zijn moeder doden.

Carice komt er weer tussen. Zij vertelt dat ze straks na de voorstelling naar huis gaat, een wijntje inschenkt en met haar moeder gaat bellen. Voor je familie hoef je immers niet bang te zijn, legt ze uit. Die nemen je zoals je bent. Voor de buitenwereld moet je je voortdurend bewijzen.

Elektra staat bij het graf van haar vader. Als Orestes en de Opvoeder aankomen, kan ze bijna niet geloven dat het echt haar broer is die opeens voor haar staat. Nu zal het recht eindelijk zijn loop nemen en kan het leven verdergaan, denkt ze.

Op dat moment verschijnt hun moeder, Klytaemnestra, op het toneel. Zij herkent haar zoon niet, maar hoopt dat de mannen de praatjes van haar dochter niet geloven. ‘Iedereen mag mij veroordelen om wie ik ben en wat ik doe,’ zegt ze, ‘maar niet om wat een ander zegt.’ Het enige dat Elektra ziet is dat haar moeder haar vader heeft vermoord, maar er zit een heel verhaal achter.

Elektra’s vader moest naar de oorlog in Troje toe. Met de boot, maar er was geen wind, dus ze konden niet wegzeilen. De goden zouden zorgen voor wind als Elektra’s vader zijn liefste en mooiste dochter zou offeren. En dat deed hij: Iphigeneia, het zusje van Elektra, werd aan de goden geofferd. Klytaemnestra verloor een dochter omdat haar man wind nodig had om weg te zeilen. Dat kon ze nooit verkroppen; uit wraak doodde zij haar man toen hij terugkwam.

De Opvoeder vertelt aan Klytaemnestra dat hij heeft gehoord dat haar zoon dood is. Ze is radeloos. Hij was de enige hoop die ze had om Elektra’s woede te temperen en weer een normaal -->->even te kunnen leiden.

Terwijl Klytaemnestra zich terugtrekt met haar verdriet, krijgt Orestes twijfels.

Carice noemt alle oorlogen op die tijdens haar vierentwintigjarige leven hebben plaatsgevonden. Het is een ellenlange lijst.

Wanneer Klytaemnestra terugkeert, krijgt ze door dat ze in een val is gelokt. Ze probeert Orestes te overtuigen van haar liefde voor hem, en bijna geeft hij toe. Hij valt huilend in haar armen. Maar de Opvoeder pakt zijn hand en helpt hem de dolk in de borst van zijn moeder te steken.

Klytaemnestra is dood. Nu kan Orestes beter vluchten, zegt de Opvoeder. En als hij ervoor zorgt dat Elektra met hem trouwt, zal de Opvoeder ervoor zorgen dat het land goed geregeerd zal worden. Orestes regelt het huwelijk en vlucht.

Carice vertelt hoe mooi Griekenland is. Zij gaat ernaartoe op vakantie. Daarna gaat ze trouwen en krijgt ze kinderen. Zou Nederland een mooi land zijn om moeder te worden? Daar gaat ze over nadenken.

copyright: Jesse Goossens / Lemniscaat, 2003

Deze tekst komt uit het rijk geïllustreerde Dit is Theater.
Lemniscaat, 2003
ISBN: 90 5637 565 2