‘Salaam aleikum!’ Khaled groet de twee oude mannen die op een stoepje thee aan het drinken zijn.

‘Aleikum salaam,’ groeten ze terug. ‘Leer maar weer veel vandaag,’ voegt een van de twee eraan toe.

Khaled loopt de kleine omheinde schoolplaats op. Hij is blij dat hij weer naar school kan. De nacht duurde lang en hij kon niet goed slapen. Sinds Khaleds vader drie maanden geleden bij een inval in het kamp werd opgepakt, schrikt Khaled van ieder geluid buiten.

Als Khaled ziet dat zijn juffrouw al binnen is, voelt hij zich een stuk beter. Juf Nada moet iedere dag vanuit Ramallah komen, en al belooft ze iedere middag dat ze de volgende dag weer komt, Khaled weet dat er van alles kan gebeuren.

‘Marhaba, Khaled,’ zegt Nada. ‘Help je me om de hoepels klaar te leggen? We beginnen vandaag met muziekhoepels.’

Khaled wordt er helemaal vrolijk van. Muziekhoepels vindt hij een van de leukste spellen. In een grote kring legt hij de hoepels op de grond.

Als alle kinderen binnen zijn, zet juf Nada een bandje met muziek op. Zolang de muziek speelt rent iedereen zo hard mogelijk rondjes om de kring met hoepels. Khaled zorgt ervoor in de buurt van de hoepels te blijven, want zodra de muziek stopt, springt iedereen zo snel mogelijk een hoepel in. Er mogen meer kinderen in één hoepel staan, maar niemand mag met zijn voeten buiten de rand steken. Wie niet meer in een hoepel past – of te laat is – is af.

Er worden steeds meer hoepels weggehaald, waardoor het steeds moeilijker wordt, totdat er nog maar één hoepel over is. Khaled houdt het bijna tot het eind vol, maar is bij de één na laatste hoepel af.

Daarna gaat hij met de andere kinderen in een kring zitten. Juf Nada vraagt iedere ochtend wat ze de vorige middag en avond hebben gedaan: met wie ze hebben gespeeld, wat ze op televisie hebben gezien en waarover thuis werd gepraat.

Iedereen heeft gehoord van de man die in Ramallah is doodgeschoten. Het was de oom van Mahmud. Hij moet huilen als hij vertelt dat zijn oom werd neergeschoten toen hij een Israëlische soldaat met een mes bedreigde. Ze praten er een tijdje over en ook andere kinderen vertellen over familieleden die ze missen.

‘Wie had er een leuke middag gisteren?’ vraagt juf Nada na een poosje.

‘Ik!’ roept Khaled, en hij krijgt de beurt. Hij vertelt dat hij gistermiddag met Omar op school is gebleven. Omdat zijn vader in de gevangenis zit, moet zijn moeder voor geld zorgen. Dat doet ze door in de keuken van de school eten te maken en dat aan andere gezinnen in het kamp te verkopen. Ze mag de keuken gebruiken en betaalt alleen voor de etenswaren die ze opmaakt.

De moeder van Omar maakt samen met andere moeders in de school poppen en spreien die door de leraressen in Ramallah worden verkocht. Samen met Omar heeft Khaled een kleurige tekening gemaakt, die nu op het prikbord in de gang van de school hangt. Ze hebben een grasveld vol bloemen getekend, en zichzelf voor een mooi huis waarboven een Palestijnse vlag wappert.

De klas maakt nog een poosje plannen voor het zomerkamp. In het Midden-Oosten zijn de zomers lang. Om ervoor te zorgen dat de kinderen dan toch een leuke tijd hebben, verzinnen de leraressen samen met de moeders van de kinderen allerlei activiteiten. Het is altijd één groot feest, met aan het eind een grote show waaraan alle kinderen meedoen.

Omar wil tijdens de slotvoorstelling op zijn ud spelen (dat is een soort luit). Khaled roept dat hij voor de show wil leren goochelen en dat hij dan alle soldaten wegtovert. De plannen worden steeds wilder. Uiteindelijk roept juf Nada de klas lachend tot de orde.

‘Morgen praten we verder,’ belooft ze. ‘Maar nu moeten we toch echt aan de slag.’

copyright: Jesse Goossens / Lemniscaat, 2005

Deze tekst komt uit het rijk geïllustreerde Right To Play.
Een wereldboek, een verhalenboek, een doeboek en een fotoboek.
Lemniscaat, 2005
ISBN: 90 5637 749 3