Voor de groen-geel-rode vlag van Mali vliegt een grote adelaar. Hij heeft een voetbal in zijn klauwen.

Mamadou Keita kijkt vol trots naar de grote muurschildering. De adelaar met de bal is het symbool van de Malinese Voetbalbond Les Aigles, de adelaars. Mamadou is de technisch directeur van het landsteam van Mali. In het land kent iedereen hem onder de naam ‘Capi’.

Capi is een afkorting voor Capitaine, de erenaam die Mamadou al jaren draagt. Capi is een held in Mali. Hij was de bondscoach die ervoor zorgde dat Mali in de halve finale van de Afrika Cup terechtkwam. Maar niet iedereen was even blij met Capi.

In een kleine kamer van het gebouw van de voetbalbond staat een aantal winnaarsbekers, er hangen foto’s van het landsteam en vaandels van allerlei nationale voetbalclubs waartegen Mali heeft gespeeld. Capi loopt langs alle herinneringen en blijft staan bij een zwart-wit foto. Hij ziet zichzelf daar zitten, op de voorste rij in de opstelling van het nationale team. Jaren geleden was hij topvoetballer.

Maar voetballers gaan niet een heel leven mee. Iedere topsporter moet op een bepaald moment beslissen wat hij wil doen ná zijn carrière. Capi besloot trainer te worden. Hij had geluk, hij kreeg in Duitsland de kans om een trainersopleiding te volgen en werd daarna aangesteld als coach van een van de belangrijkste teams van Mali. Duitsland betaalde zijn salaris.

Er waren in die tijd twee belangrijke voetbalteams in Mali die altijd koste wat kost van de ander wilden winnen: FC Djoliba en Le Stade malien. Capi trainde het ene team. Het andere team was eigendom van de Eerste Minister van Mali.

Voordat Capi bij zijn team kwam, verloren ze altijd. Maar met Capi als trainer veranderde dat. Toen hij de spelers een poosje onderhanden had genomen, gebeurde het: Capi’s team won de wedstrijd Djoliba – Le Stade! Capi kan zich nog iedere seconde van de wedstrijd herinneren en glundert als hij terugdenkt aan de winnende goal.

De Eerste Minister was er niet blij mee dat zijn team verloren had. Sterker nog, hij was een heel slechte verliezer! Hij kwam erachter dat Capi door Duitsland werd betaald en riep dat hij een gevaarlijke spion was. Capi was zijn leven niet meer zeker en moest het land uit vluchten.

Jarenlang moest Capi in het buitenland blijven. Maar ja – Capi kan er inmiddels om lachen – ze wisten wel dat hij een heel goede trainer was, dus Capi werd steeds vanuit Mali om voetbaladvies gevraagd. Het duurde even, maar toen werd Capi weer als een held in Mali ontvangen. Nu heeft hij een van de belangrijkste banen in de Malinese voetbalwereld: technisch directeur van het landsteam. Eens een kapitein, altijd een kapitein.

copyright: Jesse Goossens / Lemniscaat, 2005

Deze tekst komt uit het rijk geïllustreerde Right To Play.
Een wereldboek, een verhalenboek, een doeboek en een fotoboek.
Lemniscaat, 2005
ISBN: 90 5637 749 3