Zeeruis op Kaap Hoorn

'De zeemeermin Zeeruis is als straf door haar vader voor drie dagen aan land gestuurd. Ze komt terecht in een Schots dorpje, waar ze probeert het zichzelf zo gemakkelijk mogelijk te maken. Maar op een aantal factoren heeft ze geen grip. En zo gauw ze de greep op de gebeurtenissen verliest staan haar de walgelijkste dingen te gebeuren.'
Initiatiefneemster en regisseuse van Theater Bleue, Ineke Rutgers, vertelt over haar eerste locatietheaterproject, Zeeruis.
'Zeeruis ontstond vanuit mijn fantasie tijdens strandwandelingen. Mijn oma en mijn moeder lazen mij voor, daar heb ik die tik aan overgehouden. Ik ben gek op verhalen en sprookjes. Achter mijn pc'tje ontwikkelde het.
Ik heb geen vaste groep, iedere productie spelen we met nieuwe mensen. Ik zoek een stuk uit, werk dat uit en daar zoek ik dan de mensen bij. Ik ga niet uit van type-casting, maar kijk naar wat de mensen zelf hebben in te brengen. We moeten een totaalteam zijn. De ideeën van de spelers zijn net zo belangrijk als mijn ideeën en voegen zelfs duizend keer zoveel toe.
De opzet van Theater Bleue is het maken van een voorstelling met professionals, semi-professionals en amateurs vanuit verschillende disciplines. Die combinatie geeft extra jeu aan de voorstelling. In Zeeruis spelen bijvoorbeeld een mimespeelster en drie regisseurs. Nu spelen ze, maar ik zou wel gek zijn als ik geen gebruik maakte van hun kwaliteiten.
Het stuk groeit nog enorm op de locatie zelf. We maken veel gebruik van de omgeving. De opkomsten en afgangen gaan via duinpannen, struiken, bospaden. We werken veel met de ritmiek van hoog en laag, en spelen met ritme door nu eens hard te rennen, dan weer slow-motion, in vertraging, te bewegen. We maken gebruik van ons lichaam én de natuur.
De locatie waar het stuk speelt, Kaap Hoorn, is nogal afgelegen. Dat draagt bij tot het stuk. Het publiek moet een lange weg afleggen en zich afvragen: 'Waar ga ik heen?'. Op West, de locatie waar we aanvankelijk zouden spelen, leeft het teveel.
Zeeruis speelt zich af in een afgelegen Schots dorp waar alle jonge mensen weggetrokken zijn. Er is nog één jong mens over, en die is een beetje vreemd. Ik ben zelf in zo'n stadje geweest. Je voelt daar de koude, kille sfeer, die ook in het stuk zit. Schotland heeft meer van die dorpjes waar vrouwen altijd op hetzelfde tijdstip de was doen, waar de mannen de netten boeten en vis vangen, weggaan en terugkomen, eten en slapen. Er zit een kadans in die me aanspreekt.
Zeeruis is een vrij heftig stuk. Het is absoluut niet geschikt voor kinderen. De relaties worden uitgediept tot aan de onderste laag. Kinderen snappen die laag waar schijnlijk niet. Zij zien alleen de beelden, en die zijn op een gegeven moment vrij heftig.
Zeeruis begint heel schattig. Ik hoop dat het publiek daar in trapt. Dat ze denken: even een uurtje relaxt en dan een kop koffie bij Kaap Hoorn. Dat zal ze nog flink tegenvallen.'
[JG]
Theater Bleue speelt zaterdag 13 en zondag 14 juni om 15.00 uur en 20.00 uur, maandag 15 en dinsdag 16 juni om 15.00 uur en 17.00 uur.

Artikel uit de Morgenster, Oerol Festival, 1998