Over echte mensen en echte gevoelens
Lava Pangea

Op het Groene Strand branden twee vuren. In het flakkerende licht drijven de continenten uiteen. Hoezeer ze ook proberen bij elkaar te blijven, een eenheid te vormen, het is onmogelijk: de Hawaiiaanse oergodin Pele die bestaat uit gloeiende lava, drijft de delen uiteen. De vioolspelende tijd schrijdt voort. Een djembe en een didgeridoo begeleidden de onafwendbare gebeurtenissen.

Hoe dichter het Oerol nadert, hoe meer artiesten faxen, bellen, mailen of op een andere manier proberen zichzelf onder de aandacht van de organisatie te brengen. Maar op een gegeven moment is het festival vol. Wie het dan nog voor elkaar krijgt tóch uitgenodigd te worden, moet wel van hele goede huize komen.
De jonge theatergroep Lava Pangea, door de studente theaterwetenschappen Minou van Ooijen opgericht, kreeg in eerste instantie te horen dat ze niet konden komen. Maar Joop Mulder ontving later zo'n prachtig fotoboek over hun kleurige strandvoorstelling, dat hij ervan overtuigd was dat het Oerolpubliek dit niet mocht missen.
Al vijf jaar komt Minou van Ooijen, studente Theaterwetenschappen en oprichtster van Lava Pangea, naar Oerol: 'Je onderneemt een hele reis om hier te komen: eerst met de bus, de trein of de auto, dan met de boot overzee. Op die manier neem je afscheid van de dagelijkse wereld. Het is de mooiste gang naar het theater die je je voor kunt stellen.
Vervolgens kom je aan op het eiland. De kracht van de natuur is zo sterk, die basale elementen van wolken, land en water, en de nacht vol sterren. Dat is wat ik met theater wil doen, de mensen terugbrengen naar de kern van de zaken.
Het natuurlijke element draagt veel bij aan de voorstellingen: ik hoef maar een persoon in een prachtig kostuum in die omgeving neer te zetten. Dan zit het publiek op het duin en ziet dat contrast. Dat is surrealistisch, geweldig.
In een gesprek met iemand kun je niet zeggen: "Best wel vervelend dat we doodgaan, hè," of vragen: "Wat stelt het leven nou eigenlijk voor?" Het zijn dingen waar je niet over spreekt. Iedereen lacht maar en doet alsof alles goed is, en we hébben het natuurlijk ook goed, maar toch voelt iedereen soms die twijfel en die pijn.
Het mooie van theater is dat je zonder woorden, in beelden issues aan de orde kunt stellen. Daarin kun je het hebben over échte mensen en échte gevoelens. Het is een vorm van troost bieden door schoonheid.
Ik wil de mensen aan het denken zetten, laten zien dat de dingen helemaal niet zo vanzelfsprekend zijn als wordt aangenomen. Ik wil mensen raken, boeien, de liefde geven die ik in me heb. En ik hoop dat ze naar huis gaan en net een stukje meer zijn dan wie ze waren toen ze kwamen.' [JG]

Artikel uit de Morgenster, Oerol Festival, 1998