En ze rijdt op twee kamelen als ze komt...

In de keuken van het Oerolhoofdkantoor zitten Joop Mulder en Brigitte Kaandorp even bij te kletsen.
In 1984 kwam Brigitte voor het eerst op Oerol. Ze moest optreden in de Dammesaan. Een moment dat ze zich nog levendig voor de geest kan halen:
'Ik kwam aan om een optreden te geven en ik kon er niet in. Ik zag alleen maar ruggen bij de deur. Iemand heeft mij toen met een ladder via het achterraam naar de zolder geloosd. Daar was een luik waar we weer een ladder door hebben laten zakken, en zo kwam ik binnen: middenop het biljart, zoals dat hoort. Dat was wel heel spectaculair. Het was voor mij waanzinnig dat het helemaal uitverkocht was. Piet zat achter de knoppen. Is hij er eigenlijk nog? Ik kom terug onder een voorwaarde: Piet moet het geluid doen.'
Joop herinnert het zich ook nog goed. 'De eigenaar van de Dammesaan, die heette ook Piet, die moest een fotograaf hebben. Wij zoeken, vonden we er eindelijk een. We kregen hem met hangen en wurgen over het frituur, tussen de pannen door naar binnen. Hij begon jou meteen te fotograferen. "Nee!" riep Piet. "Niet haar, het publiek! Ik heb nog nooit zoveel mensen in de zaak gehad."'
'Ik ben al tijden niet meer op Oerol geweest. Ik heb ooit nog een strandconcert gegeven en dat ging zo slecht dat ik tijden niet meer durfde te komen. Het is wel anders nu. Toen zat het hoofdkwartier nog boven De Stoep met een geldkistje. Je kreeg uit dat kistje betaald en gaf de helft meteen weer terug omdat het zo zielig was.'
'Die strandoptredens doen we niet meer,' vertelt Joop. 'Op een gegeven moment kregen we mensen met van die afgeknipte spijkerbroeken op klompen met kratten bier tussen zich in. Die kwamen zaterdagavond en gingen zondag weer weg. Die kwamen alleen maar voor het strand feest.'
'Ik weet nog dat ik daar zo van in de war was, toen. Er stonden vooraan alleen maar debielen te joelen. Ik snapte er helemaal niets van, ik dacht dat er iets mis was met mijn monitor. Ik stond met toch te blèren: wat ik niet wist was dat ik tot ver over de duinen te horen was. Het was even wennen zo'n podium. Ik weet niet wat er mis ging. Maar die gigaconcerten doe je dus niet meer?' vraagt ze aan Joop. 'Ik had juist zo'n leuk idee voor een gigaconcert. Maar laat dat dan maar zitten.'
'Ik verzin wel wat voor je: Je komt op een schip over de Waddenzee er staat een toren op dat schip en bovenop sta jij, dan kom je zingend de haven binnen.'
'Een opera!' vult Brigitte lachend aan: 'Eurydice! Eurydice!'
'Het thema is volgend jaar Voetsporen in het zand,' fantaseert Joop verder. 'We kunnen je ook met kamelen over het strand laten trekken. Dan sta je als een diva bovenop zo'n smerige kar.'
'En aan de zijkant van de kamelen hangen twee versterkers. En in de laatste kameel zit een aggregaat.'
'Dat heb je helemaal niet nodig. Je hangt zo'n beest gewoon vol met zonnepanelen.'
Maar is er nou een kans dat ze écht komt?
'Je weet maar nooit,' zegt ze. 'Schrijf dat maar op, dat klinkt wel mooi. Je weet maar nooit...' [JG]

Artikel uit de Morgenster, Oerol Festival, 1998