Balanceren op de
grens
Herbie is een van de Covent Garden-straatartiesten die je overal op het
eiland tegen kunt komen. Met zijn toneelpaard, ballonnen, gitaar en touw
is hij de afgelopen drie jaar uitgegroeid tot een van de meest geliefde
straatacts van het Oerolpubliek.
'Als kind was ik dakloos. Ik leefde op de straten van Londen. In Covent
Garden keek ik elke dag naar de artiesten, en wist meteen dat dat was wat
ik wilde doen. Langzaam maar zeker ben ik het mezelf gaan leren.
Ik ben niet zo goed met echte trucjes. Ik kan een beetje balanceren, wat
jongleren, iets goochelen. Het liefst zou ik een vaardige artiest zijn en
naar Las Vegas reizen, maar op een of andere manier gaan de dingen altijd
mis. De clown in me komt steeds opnieuw naar buiten.
In mijn leven bestaat geen falen. Maar soms gaat iets niet zoals ik heb
gepland, en dat grijpt me dan toch wel aan. Gisteren was er een elfjarig
jongetje dat met zijn fiets door mijn show reed. Ik lachte naar hem en trok
een gezicht. Hij stopte en begon met me te vechten. Ik speelde de komediant,
maar hij wilde niet ophouden. Daar werd ik zo dieptreurig van. Op dat moment
merkte ik dat ik niet grof wil zijn, dat ik een aardig karakter wil spelen.
Er is een grens bij het publiek. Ze willen dat een artiest over die grens
stapt, maar tegelijkertijd vinden ze het ook eng. Als ik net doe alsof ik
een kind een harde schop geef, weten ze niet goed of ze moeten lachen of
niet. Ik speel graag met die gevoelens.
Ik heb inmiddels overal opgetreden, in heel Europa, Ethiopië, West-Sahara,
Marokko, Thailand, Australië, Amerika, Koerdistan. Eigenlijk zijn de
mensen overal gelijk, de culturele verschillen maskeren dat een beetje,
maar een goede voorstelling slaagt overal ter wereld. Het is een kwestie
van het vinden van het juiste contact. Daarom hou ik ook zo van de straat.
In een theater krijg je een speciaal publiek, kunstmensen. Op straat krijg
je iedereen, alle klassen staan naast elkaar, zonder dat ze daar zelf erg
in hebben. En allemaal lachen ze om dezelfde grappen.' [JG]