Een apocalyptische zeiltocht

Zo’n honderd bezoekers van Stichting Tuig zagen op de terugtocht naar de bewoonde wereld lichtjes in het duinlandschap. Bij nadere inspectie bleek het om voorbereidingen voor een try-out te gaan. De passanten schoven aan op de tribune en werden met het doven van het licht meegezogen in een mythische wereld. Een klein uur later was een staande ovatie de dank van het publiek aan de groep die hen behouden over onbekende zeeën zeilde. Stalker Theatre Company speelde Blood Vessel.

‘Tussen droom en daad, staan wetten in de weg en praktische bezwaren,’ schreef Elsschot. In het dagelijks leven loopt de dromer steeds opnieuw tegen deze waarheid op. Maar één groep weet de regel keer op keer te breken: Stalker. Zij realiseren fantasieën en creëren een werkelijkheid die het midden houdt tussen sage en historie.
Hun vorige productie op Oerol, Mimi (1997), speelde in de droomtijd van de aboriginals. Blood Vessel vaart over een zee in een tijd van Noach of Poseidon strekt uit van einder tot einder. Het schip doorklieft deze waterwereld op zoek naar land. Drie mensen bewonen het vaartuig. De witharige kapitein die het roer in handen houdt en een man en vrouw die dolen tussen vreugde en waanzin.

De reis begint
Op het parkeerterrein van Paal 8 staat een steigerachtige constructie van metaal, touw en doek. Eigenlijk steekt het staketsel maar schameltjes af tegen de lucht die van avond naar nacht verkleurd, en het donkergroene duinlandschap waar de Brandaris met regelmatige tussenpozen zijn licht over strijkt.
Maar dan nemen de magiërs van Stalker het heft in handen. Een lichtval verandert, het geluid van een krakend schip in bulderend golvengeweld zwelt aan. We zitten op het deinende dek van Blood Vessel dat wordt gedragen op engelenvleugels, overgeleverd aan de grillen van de kapitein. De drie opvarenden doorkruisen al oneindiglang de zee en zijn vastgeroest in een patroon waarbij voortdurend van bondjes wordt gewisseld, en steeds weer een ander de eenzame is. Drie is altijd één teveel.
Hoewel... drie?

This is your captain speaking
Het leven op het schip is een choreografisch perpetuum mobile: slapen in de kooien, staan aan het roer, staren uit het kraaiennest, varend op de sterren. Hoeveel manieren zijn er om een touwladder te beklimmen? De man danst met zijn verborgen verstekeling; de ballerina uit het juwelendoosje. De kapitein ziet haar ook, de vrouw wordt jaloers en roept hen tot de orde. Alles kan weer opnieuw beginnen. Maar als met een klap Icarus uit de lucht komt vallen (varen we over de Icarische zee?) kiest het schip, aangevoerd oor een Almachtige Stem, het luchtruim.
In de nieuwe atmosfeer vervallen alle aardse wetten van verbondenheid en zwaartekracht. De personen die tot elkaar lijken verdoemd, strijden nu ieder voor zich. Vechtend tegen elkaar, de vlammen, zichzelf en de ongekende elementen, proberen zij zich staande te houden in deze nieuwe dimensie. Zal Blood Vessel een behouden haven vinden? [JG]

Artikel uit de Morgenster, Oerol Festival, 1999