Een passie voor sinaasappels

‘Niet te geloven, jij bent het! Ik herkende je bijna niet achter die camera... Wat zie je er goed uit! Laat me eens kijken... Ik zie het al, je bent weer verliefd. Je straalt het uit... Om je eerlijk te zeggen dacht ik niet dat je na mij nog iemand anders zou willen.’
Ze spreekt je aan, een mooie vrouw. Ze lijkt op de Venus van Botticelli maar haar zuidelijk temperament maakt haar minder zacht en kwetsbaar dan ze schijnt. Je denkt terug. Wanneer was je met haar? Je herkent haar verschijning niet, maar haar uitstraling van eens verliefd, onverholen erotiek en van passie brandende ogen ken je wel. Zij is die oude liefde, die niet werkte, maar die je nooit helemaal kunt vergeten. Die zindert in een plekje van je ziel en nu en dan de kop opsteekt als een bitterzoete herinnering.

Acrobatiek
Kris Niklison vertelt het verhaal van haar verliefdheden. Van het zoenen oefenen op sinaasappels tot de onverdraaglijke aantrekkingskracht van het autorijden in de derde versnelling. Geen liefde slaagt, maar iedere keer opnieuw is daar die kans dat dit de echte is voor eeuwig.
Niet alleen geestelijk, maar ook lichamelijk is Red Roses Red een strijd. Wanneer Kris het verhaal niet meer onder woorden kan brengen, gebruikt ze haar lijf. Geblinddoekt loopt ze spitsroeden en in twee meterslange lakenstroken die vanaf de nok van de schuur naar beneden bungelen, haalt ze halsbrekende toeren uit.
De discrepantie tussen de kunsten die ze vertoont, de woorden die ze spreekt en haar lieflijke kledij is verwarrend. Wie is deze godin, die acrobate, dat meisje, die beluste vrouw? Wat drijft haar om zichzelf en ons te confronteren met de schrijnende ondertoon van liefde?

Autobiografie
‘Alles is waar gebeurd,’ vertelt Kris. ‘Vorig jaar beleefde ik een verschrikkelijke liefde. Het beheerste mijn leven zo, dat ik me niet eens meer op mijn werk kon concentreren. Toen vond ik de oplossing: ik zou er een voorstelling over maken. Alles wat me zorgen baart over liefde wilde ik erin verwerken. Met Ron Bunzl, de regisseur ben ik toen gaan praten over mijn ervaringen.
Het was verschrikkelijk moeilijk om deze voorstelling te maken, juist omdat alles zo persoonlijk is. Ik ben helemaal niet zo’n zacht persoon. Maar daarom was het juist ook een uitdaging. Normaal gesproken maak ik wel theater over dingen die me bezighouden, maar ik speel een karakter, iemand anders dan ik werkelijk ben. Nu ben ik alleen maar mezelf. Dat is doodeng.’ [JG]

Kris Niklison, Red Roses Red, dagelijks om 15.00 u. en 21.00 u., in ’t Horseplak, Baaiduinen

Artikel uit de Morgenster, Oerol Festival, 1999