Universele vragen

Lava Pangea veroverde vorig jaar met hun indrukwekkende voorstelling de harten van de Oerolbezoekers. Maja en Minou zijn nu terug met Pluk de nacht: een beeldend theaterstuk waarvan enkele scènes al op Westerkeyn een diepe uitwerking hadden op het gemoed van de toeschouwers.

‘We hebben op het allerlaatste moment pas gebeld. We waren druk bezig met een project. Na een lange aanloopperiode hebben we in twee weken een voorstelling gemaakt. Toen ik naderhand de videoband bekeek, zag ik de voorstelling eigenlijk pas voor het eerst. Hij greep me naar de keel. Wauw, dacht ik, dit kunnen we heel goed op Oerol spelen.
De eerste voorstelling hadden we speciaal voor Oerol gemaakt. Dat was echt geweldig. We hadden drie verschillende locaties en speelden als de zon onderging. De eerste locatie was op het Groene Strand. Het was zo mooi om op dat weidse strand te spelen. Ik vond de voorstelling daar ook goed passen, met heel veel kleur en vuur.
Deze nieuwe voorstelling is wel voor locatie gemaakt, maar niet speciaal voor Oerol. Het is niet een heel groot locatieproject geworden, maar wel zo gemaakt dat het buiten gespeeld kan worden. Het is een hele beeldende voorstelling. Het werkt als een schilderij: een collage van beelden die associatief werkt.
Wij wilden proberen via beeldend theater een bepaald engagement in te bouwen. In die zin vroegen we ons af of het wel geschikt zou zijn voor het Oerolpubliek. Hier heerst toch een beetje een vakantiestemming. Je bent even weg van het vasteland, er lekker even uit. De meeste dingen hier zijn toch wel licht. Onze voorstelling is in de zin van esthetische beelden ook gewoon mooi en licht, maar het gaat wel ergens over.
Theater heeft voor ons wel een functie. Nu is die oorlog aan de gang is. Aan de ene kant willen mensen daaraan ontvluchten, maar ik vind dat je nu geen theater kunt maken zonder het daarover te hebben. Je hoeft de mensen het niet in hun gezicht te wrijven, maar je kunt er wel theatraal vragen over stellen. Universele vragen waardoor je aan het denken wordt gezet. We willen er niet mee zeggen dat iets goed of slecht is. We willen alleen maar iets aanstippen.
Het is wel confronterend. We vroegen ons daarom af of mensen daarop wel zitten te wachten. Maar aan de andere kant kunt je het ook gewoon zien als een opeenvolging van mooie plaatjes. Het ligt er maar aan in welke stemming je bent. Het is heel abstract, maar uiteindelijk voel je wel waar het over gaat.’ [JG]

Artikel uit de Morgenster, Oerol Festival, 1999