Het kwetsbare stadium van slaap

Marieke Bolhuis ‘Paarden zijn voor mij een oude liefde. Dat heb je of dat heb je niet. Als je het hebt, merk je dat als vierjarige al. Dat blijft hangen en sudderen en komt af en toe boven. Op een gegeven moment denk je dat je er dan toch maar een moet hebben.
Doordat die fascinatie er altijd is geweest kwam het ook in mijn werk naar boven. Het vermengde zich. Heel lang waren het zulke intieme beelden dat ik ze niet liet zien, maar op een gegeven moment voelde ik me er sterk genoeg voor. Vorig jaar kwam ik met Shopping Bag Horses. Dat had hetzelfde thema als dit werk: het eindeloos in de rondte rennen in een kleine ruimte van schimmen die elkaar achterna jagen. Dat werd in de hoofden van de toeschouwers verhevigd door het geluid. De mensen dachten echt dat de paarden harder renden als het geluid luider was. Dat vond ik heel mooi.
De titel van dit werk is Ho Horse, Sleep Well. Het gaat over het paard dat in rust is. Dat is een contradicite: het paard is een vluchtdier, dat voor mij synoniem staat voor het rondrennen in de stad. De continuïteit van de vierentwintiguurseconomie. Het houdt nooit meer op, er is geen moment van rust meer.
Een paard kent zeven stadia van slaap. Deze stand van slaap, waarin hij languit ligt, heeft hij maar een paar minuten per etmaal nodig. Misschien een kwartiertje bij elkaar, in termijnen van een paar minuten, omdat hij de wereld zo weinig vertrouwd dat hij het bijna niet aandurft om langer te liggen.
Een paard is heel mooi. Het is een symbool van kracht en snelheid. Kijk maar naar ruiterstandbeelden, men wordt er graag mee geassocieerd, met mannelijkheid en viriliteit. Maar aan de andere kant ken een paard ook heel veel angst en wil hij vluchten. Die tegenstrijdigheid vind ik een mooie weerspiegeling van onze samenleving.’ [JG]

Ho Horse Sleep Well ligt op het strand bij West aan Zee, richting paal negen.

Artikel uit de Morgenster, Oerol Festival, 1999